De E van Engeland (Crea2021)

 Ook de tweede week van Crea2021 met de letter E gaat niet over handwerken, maar over mijn leven.

Elk jaar in januari vroeg mijn vader aan mijn moeder, mijn broer en mij, waar we die zomer naar toe wilden tijdens de zomervakantie.

En elk jaar zei ik: Engeland!

Ik wist wel dat we daar nooit naar toe zouden gaan. Mijn moeder was doodsbang voor water, dus Het Kanaal oversteken was geen optie. We woonden op één van de Zuid-Hollandse eilanden, de bruggen over om het eiland af te komen vond ze meer dan genoeg.

Maar ja, mijn vader vroeg wat we wilden, en dat was voor mij Engeland! Uiteindelijk ben ik er wel geweest hoor, op schoolreis toen ik in Havo-4 zat, dat was voornamelijk Londen en omgeving.

Waar ik als klein kind al van droomde, was het hart van Engeland, The Cotswolds, een prachtige streek met glooiend land, oude kastelen, lieflijke dorpjes, mooie tuinen. Eigenlijk geen idee waar ik dat beeld vandaan had, mijn ouders zeiden weleens gekscherend dat ik daar vast in een vorig leven had gewoond.

Na de Havo probeerde ik als au-pair naar Engeland te gaan, maar door de problemen die ik toen al had met mijn enkel, kwam ik niet door de medische keuring (je moest volledig gezond zijn en dat was ik niet).

Ik ging uiteindelijk wel naar The Cotswolds op vakantie hoor, ik zal 22, 23 jaar geweest zijn.

Helemaal in m'n uppie, met mijn eigen autootje, en wat heb ik toen genoten!

Ik wilde emigreren, was serieus bezig met de voorbereidingen daarvan, maar liet me overhalen door mijn ouders, broer en schoonzus. Ze zeiden: denk er nog eens over na, stel het een jaartje uit, omwille van je moeder (want die liep dus bij hoog en bij laag te verkondigen dat ze me dan noooooiiiitttt meer zou zien, want dat water, daar ging ze echt niet overheen of onderdoor!).

Ik zei dat ik toch gewoon naar Nederland op bezoek kon komen (en vond dat als je echt van je dochter houdt je heus dat water wel zou oversteken, maar dat hield ik maar wijselijk voor me....).

Van uitstel komt afstel, en zo gebeurde het helaas ook bij mij. 

Het zou zo'n 30 jaar duren, voordat ik weer in The Cotswolds was. Sanne gaf mij een fantastisch moederdagcadeau: een reis voor ons tweetjes, naar The Cotswolds!

Oh wat was ik blij met dat geweldige cadeau! Toch ook wel een beetje bevreesd, want stel nou dat ik het nu, 30 jaar later, allemaal wat vond tegenvallen? Mijn vakantie daar 30 jaar eerder, was voor mij de mooiste vakantie van mijn leven geweest.

Ik zag heel wat van Europa, als kind al, want zomervakantie in Nederland vond mijn vader geen vakantie. Misschien zag ik wel mooiere plekken dan The Cotswolds, zeker hogere bergen dan de heuvels in dat landschap, prachtige gebouwen en tuinen en noem maar op, maar die vakantie 30 jaar geleden, is voor mij altijd de mooiste gebleven.

Maar ik had niet bezorgd hoeven zijn, ik heb deze tweede keer minstens zoveel genoten van de regio als de eerste keer. En deze vakantie staat nu met stip op nummer 1, want deze keer was ik er samen met mijn dochter! En zij begreep precies wat mij zo aanspreekt in de streek, waarom ik er zo graag zou willen wonen, waarom het voelt als thuis komen (tja, we hebben nu eenmaal in bijna alles dezelfde smaak en hetzelfde idee). Wat hebben we genoten die 2 weken, ze vlogen voorbij, maar elke minuut hebben we in ons opgezogen.

En ja, allebei zouden we het leuk vinden om daar te wonen. Zal het er ooit van komen? Geen idee, we sluiten niets uit. Dromen daarvan is natuurlijk altijd leuk, of het er nu ooit van komt of niet.

De foto's die ik bij dit verhaaltje plaats, heb ik allemaal genomen tijdens onze vakantie samen daar, zo'n anderhalf jaar geleden. Zo maar random wat aangeklikt, een paar van de vele, vele foto's die ik daar nam, en die een dankbare herinnering vormen aan die geweldig mooie vakantie.

Eerbetoon George Kooymans

Vandaag is George Kooymans jarig, hij wordt 73 jaar.

Hij is mede-oprichter van de Golden Earring, zanger en gitarist in de band.

Ik ben geboren in 1965, mijn leeftijdgenootjes waren de meiden die volledig uit hun bol gingen bij Doe Maar. Daar had ik niets mee. Maar de Golden Earring, die vond ik fantastisch!

Ik houd van muziek waar gitaar en/of drum een belangrijke rol in spelen. Waar melodie in zit, waar de muzikanten echt hun kunsten op hun instrumenten tonen. En de leden van deze band beheersen heel veel instrumenten, en, zo vind ik, beheersen die ook heel goed.

Neem mede-oprichter Rinus Gerritsen, die zorgt voor de basgitaar, contrabas, mondharmonica, toetsen en speciale effecten. Rinus is tevens de zwager van George Kooymans, die met Rinus zijn zusje Melanie (Milly) is getrouwd.
Rob Gerritsen is de broer van Rinus en Melanie, en manager van de band. Een echte familieband dus.

En wat denk je van Cesar Zuiderwijk? In de ogen van velen de allerbeste drummer ter wereld (ik persoonlijk vind hem veel beter dan Phil Collins, ik houd niet van de stijl waarop Collins speelt).

Maar vandaag draait het om George. Vorige maand werd bekend gemaakt dat de band per direct stopt met optreden. George is ziek, heeft de vreselijke ziekte ALS, en is niet meer in staat om op te treden. Zonder George geen Golden Earring, daar waren de andere bandleden snel uit. Sinds september hadden ze niet meer live opgetreden (agv Corona), een afscheidsconcert blijkt niet meer mogelijk door de ziekte van George.

Vandaag wordt er een eerbetoon gehouden in heel Nederland. Op radio- en televisiezenders, ook op 2 radiostations op Curaçao, wordt het door George geschreven Radar Love gedraaid.
Ook op allerlei stadscarillons zal het nummer te horen zijn, o.a. de Grote Kerk in Meppel, het raadhuis in Hoogeveen, de Martinitoren in Groningen en de Grote Kerk in Den Haag (hun hometown).
De oproep aan alle Nederlanders is, om op hetzelfde moment (17.15 uur) het lied ten gehore te brengen op welke manier dan ook. Door een lp, cassettebandje, cd of dvd te draaien met het nummer, desnoods om op je balkon te gaan staan en het lied te zingen, het maakt allemaal niet uit.

Ik vind het mooi en bijzonder dat dit voor George (en de andere bandleden en familie) wordt georganiseerd. Radar Love vind ik persoonlijk echt niet het beste nummer van de Golden Earring. maar het is wereldwijd wel (één van) hun bekendste nummers. 

Zelf ben ik op dat moment nog aan het werk, dus meedoen zal waarschijnlijk niet gaan. Tenzij ook in onze winkels de muziek op dat moment wordt afgestemd, en ook in alle filialen van onze bouwmarkt Radar Love te horen zal zijn. Dat zou wat zijn toch!

Hoe dan ook, ik vind het een heel mooi initiatief, een gebaar naar dit "stille" Golden Earring-lid, zijn familie, de bandleden. Zestig jaar muziek maken, op zo'n hoog niveau presteren, het is niet niks. En dit moeten beëindigen door deze rotziekte, is zo triest. Heel veel sterkte George, in deze laatste periode in je leven!

3 mouwen

 Allereerst: heel hartelijk bedankt voor al jullie lieve, meelevende, opbeurende reacties op mijn vorige blogje.
Ik ben altijd blij met reacties, en probeer op elke reactie te reageren, maar in dit geval maak ik een uitzondering, en bedank jullie bij deze gezamenlijk.

                                                                💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜

De titel van dit verhaaltje is 3 mouwen. Ik schreef al over de bordeauxrode trui die ik aan het breien ben.

Ik liet jullie al zien dat ik de mouwen was gaan opzetten, omdat ik twijfelde of ik uit zou gaan komen met mijn garen. Daar leek het wel op, en daarom besloot ik de panden dan eerst af te breien en aan elkaar te maken.

Zo, de panden klaar, dus zou ik verder kunnen aan de mouwen.....

Maar ik begon te twijfelen. Ik houd van breien, maar niet van onderdelen aan elkaar naaien. Ik gebruik prachtig garen, maar door de samenstelling van dit garen, wordt het miniemste foutje heel zichtbaar.

De manier waarop ik als kind leerde e.e.a. in elkaar te naaien, vond ik niet mooi. Dus even gegoogled en ik vond een video met een duidelijke instructie.

(Ik heb gezocht in mijn geschiedenis, maar kan het filmpje niet terug vinden, dus helaas, ik kan geen link hier plaatsen.) Eigenlijk is het heel eenvoudig, voor rechtshandigen: draad achter het 1e v-tje langs van het voorpand, van rechts naar links ingestoken, en datzelfde bij het 1e v-tje van het achterpand. Dan draad doorhalen achter het 2e v-tje voorpand, daarna achter 2e v-tje achterpand, en dit blijf je herhalen tot je alle steken hebt gehad. Draad goed aantrekken, zodat de naad mooi sluit, en afhechten. 

In het filmpje gebruikten ze 2 lapjes van rood garen, die met wit garen aan elkaar werden gezet. en je zag helemaal nergens het wit terug!

Leuk dat ik een mooie steek voor het dichtnaaien van de schouders had gevonden, maar die steek werkt alleen als je in dezelfde richting hebt gebreid. Mouwen komen haaks op de panden te staan, de steken dus ook. Afijn, om een lang verhaal kort te maken: ik besloot om steken op te nemen langs het armsgat, en dan de mouw vanaf de panden naar beneden te breien. 

Eerst even aan 1 kant, om te zien of dat naar mijn zin zou worden. Ja hoor, zo ga ik het doen.

Nu heb ik dus 3 (gedeeltelijke) mouwen:

Bij het maken van de foto bedacht ik me, dat het slimmer is om eerst het halsboord eraan te breien. Dan weet ik precies hoeveel garen er over blijft voor de mouwen. Die ga ik dan tegelijk breien (dus eerst de tweede mouw net zo ver breien als ik nu de eerste mouw heb gebreid), en dan maar duimen dat ik echt genoeg garen heb...

 

                                                            🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏

De E van Een leuk leven (Crea2021)

 De letter E is alweer aan de beurt. Tja, dan denk ik toch direct aan de naam van mijn blog,
                                                    EEN LEUK LEVEN

Toen ik eind 2017 besloot om echtscheiding aan te vragen, moest er heel wat geregeld worden.

Ik had een email-adres, maar dat werd ook gebruikt door mijn man. 
Nu hebben veel mensen zo'n saai email-adres waarin ze hun naam gebruiken, zoiets als janklaassen@.....
Dat vond ik nooit leuk, het email-adres dat ik had bevatte ook al niet mijn naam.
En dat beviel me goed, ook omdat er relatief weinig spam op binnen kwam.
Nu moest ik een nieuw adres verzinnen. Volgens mij heb ik er niet lang over nagedacht, het schoot me al snel te binnen: EEN LEUK LEVEN.

Jarenlang vocht ik om mijn huwelijk te redden. Achteraf gezien is dat nooit te redden geweest, mijn man had NPS (Narcistisch Persoonlijkheid Stoornis). Nooit had ik daarvan gehoord, ik dacht dat een narcist een omschrijving was van een akelig persoon, niet dat iemand daadwerkelijk een narcist in hart en nieren kan zijn. Tot hij zelf daarmee op de proppen kwam. Nee, niet dat hij zei dat hij de narcist was, natuurlijk niet, een narcist beschuldigd zijn partner daarvan, zoals hij zijn partner voortdurend van allerlei zaken beschuldigd (ik schrijf "zijn" omdat het overgrote merendeel van de mensen met NPS man is, maar ook vrouwen kunnen narcist zijn).
Ik was het zo ontzettend zat, om altijd maar onterecht beschuldigd te worden van allerlei zaken, om altijd maar uitgescholden te worden voor alles wat slecht en lelijk is, om niet te mogen doen wat ik wilde, om niet te mogen omgaan met wie ik wilde, om langzaam maar zeker volledig geïsoleerd te worden.

En weet je, dat gebeurt heel langzaam, stapje voor stapje, en die stapjes zijn niet leuk, maar je past je aan, omdat je weet welke sancties er volgen als je je niet aanpast. Dat wilde ik niet langer, ik wilde     EEN LEUK LEVEN!

En zo ontstond de naam van mijn email en van mijn blog. En wat een leuk leven leid ik nu!
Ik heb een leuke baan (maakte de promotie die ik van mijn man nooit mocht maken).
Ik heb een gezellig huis waar rust en vrede heerst (vroeger liepen Sanne en ik altijd op onze tenen, op ons hoede om een fout te maken, want oh wat dat teweeg bracht...)
Ik kan doen en laten wat ik wil, wanneer ik wil, met wie ik wil (Corona-proef natuurlijk!)

Ik geniet van het leven, kan weer zingend en dansend door mijn huis heen gaan, zoals ik dat van kinds af aan altijd al deed. Ik geniet met volle teugen van mijn leven nu, van mijn fantastische dochter, van ons speelse en schattige knuffelpoesje, van mijn huis en tuin, van de natuur, van het leven!

Ik heb eindelijk weer                 EEN LEUK LEVEN!

Zo genoot ik de afgelopen 4 weken van het boeketje dat je op de foto's ziet, de roosjes waren na 2 weken echt op, maar de knoppen van de anjers gingen daarna allemaal nog open, en de takjes die in het boeketje zaten, die aanvankelijk wat saai oogden, kregen blad en een soort van vruchtjes! (weet iemand van welke plant deze takjes zijn?).
Kijk, daar kan ik dan zo enorm van genieten, van zo'n simpel boeketje dat zo verrast. 

Toen ik nog alleen woonde in mijn flat, ging ik op vrijdag tijdens mijn lunchpauze naar de markt, kocht een paar bossen bloemen, zette die thuis in het water, en als ik dan 's middags weer thuis kwam uit mijn werk, maakte ik er boeketten van. Wat kon ik daar van genieten. En wat heb ik jarenlang dat soort kleine geneugten gemist. Net zoals het handwerken, dat was maar verspilling van mijn tijd. Nou en, al was/is het dat, wat dan nog? Ik doe er geen vlieg kwaad mee, en geniet ervan, met volle teugen.

Ik heb                                        EEN LEUK LEVEN!!!

yarn chicken

Jullie zien het, ik ben een trui aan het breien van de bordeauxrode Cool Wool Melange die ik eerder al liet zien.

Het is een lastige kleur om op de foto te krijgen, hieronder kun je de kleur beter zien.

Ik nam dit garen over van een Raveller, je zou nog geen 8 bollen nodig hebben voor een trui in mijn maat.
Omdat ik niet houd van een trui in 1 kleur breien in tricotsteek, kocht ik 9 bollen van haar, dan zou ik er een patroontje in kunnen maken, en toch ruim voldoende garen hebben. Misschien een kabeltje of zo?
Maar toen ik een proeflapje maakte om te zien hoe een bepaalde kabel er in dit garen uit zou zien, ging het wel heel snel met de bol garen. Hm, met die kabel zou ik niet gaan uitkomen met het garen dat ik had.

Ik probeerde nog een ander patroontje

maar dat vond ik er uiteindelijk niet zo leuk uit zien. En opeens wist ik het: ik zou een heel simpele schuine "streep" breien, die kost nauwelijks extra garen, daarmee zou ik wel gaan uitkomen met het garen.

Haha, nou, hebben jullie wel eens de term "yarn chicken" gehoord? Dat betekent dat je iets aan het maken bent, maar (bijna) vanaf het begin twijfelt of je wel gaat uitkomen met je garen.

Dat overkomt me nu!

Ik brei de trui van onder naar boven, in het rond, heb inmiddels gesplitst voor de mouwen, en vroeg me toch af of ik het wel zou redden met het garen. Dus eerst maar de mouwen opgezet, en het lijkt er op dat ik het garen...of toch niet?! 

Maar flink door breien de komende dagen, des te eerder weet ik het, haha.

 

Dank je wel Reina! Toeval bestaat niet!

 De zaterdag begon hier wat aarzelend, het zonnetje zat nog een tijdje verstopt achter de wolken, maar aan het einde van de ochtend brak de lucht open. Maar al had het gisteren pijpenstelen geregend, mijn dag kon al bij voorbaat niet stuk!

Zo'n anderhalve week geleden, op de verjaardag van mijn dochter (toeval bestaat niet!), kreeg ik een mailtje van een lezeres van mijn blog, Reina. Ze schreef me dat ze gaat verhuizen naar een kleinere woning, en vroeg zich af of ik misschien belang zou hebben bij een aantal onafgemaakte breiwerken die ze nog had liggen. Ze vond het zonde om ze weg te gooien.

Wat ontzettend lief dat ze aan me dacht! Ik vroeg haar om foto's en die stuurde ze me op. 

Nou, daar werd ik blij van, mooie breiwerkjes van mooie garens. We spraken een prijs af, en bespraken hoe we ervoor zouden gaan zorgen dat het breiwerk bij mij zou komen.

Ik stelde voor dat ze het zou opsturen, en uiteraard zou ik dan de verzendkosten voor mijn rekening nemen. Maar Reina schreef dat ze regelmatig op pad zijn door het land, en wie weet kwam ze wel een keer bij mij in de buurt.

Hoe lief, ze wilde zelfs de moeite nemen om het bij mij te brengen! Maar tegelijkertijd, we hebben te maken met Corona, en wetende dat ik niet behandeld zal/kan worden als ik besmet raak, betekent dat ik heel erg voorzichtig ben met contacten. Normaal gesproken, zonder Corona, zou ik haar hebben uitgenodigd om op de koffie te komen, mocht ze een keer in de buurt zijn. Maar nu durf ik dat niet.

Gelukkig had Reina daar alle begrip voor. Zelf vind ik het nogal ongastvrij overkomen als iemand iets bij je komt brengen, en je laat die persoon niet binnen in je huis, maar Reina had er alle begrip voor.

Ik gaf haar mijn adres, en, zoals ik al schreef, toeval bestaat niet! Ze woont in Noord-Brabant maar zou zaterdag naar Drenthe komen. Sterker nog, ze ging naar vrienden in een dorpje dat zo ongeveer naast ons dorp ligt! De afspraak was snel gemaakt, Reina zou bij mij langs rijden, we zouden geld en garens aan de deur uitwisselen. 

Gisteren was het zover, vooraf kreeg ik een app-je hoe laat ze er ongeveer zou zijn, en ja hoor, daar reed een camper de straat in. Ik ben naar buiten gelopen, we hebben eventjes heel kort met elkaar gepraat, en geld en tas uitgewisseld.

Jullie hebben het al begrepen, de breiwerken die ik van Reina overnam, staan op de foto's hierboven.

Ik ben er blij mee, en ja hoor Reina, je gaat hier zeker te zien krijgen wat ik er van maak!

Nogmaals heel hartelijk bedankt, dat je aan me dacht, om je breiwerken aan me aan te bieden, en zelfs de moeite nam om even om te rijden om ze bij mij af te geven.

creatieve hulp van poeslief

 

Als je dochter lapjes heeft gehaakt, en ze op de grond uitlegt om te zien hoe ze ze gaat verdelen, en poeslief daar graag advies bij geeft....

Fijn weekend!