Als er dan tóch sneeuw ligt, moet je er ook maar van profiteren

Als we nu toch zo'n pak sneeuw hebben liggen, kunnen we er beter ook gebruik van maken, zo dachten we. Het is jullie vast bekend dat je je wollen vloerkleed goed schoon krijgt door het buiten in de (poederige!) sneeuw te leggen. Bij voorkeur terwijl de vlokjes sneeuw er ook op dwarrelen (en anders schep je de sneeuw erop).

We hadden nog een paar truien liggen, die nog niet waren geblockt. Twee daarvan hebben we (nou ja, heeft Sanne 😉) buiten gelegd, in de sneeuw, en vervolgens heeft ze er een flinke laag sneeuw overheen geschept. Zo hebben we ze een paar uur laten liggen. Wel gedaan op een dag dat het lichtjes vroor, als je dat doet bij -10 °C wordt je trui een bevroren plank, en loop je het risico dat het garen beschadigt of zelfs breekt als je het oppakt uit de sneeuw.

Vervolgens de sneeuw eraf geschud, en de truien binnen op de blockmatten gelegd.
De truien zijn mooi geblockt, en waren dezelfde dag al droog.
Dat laatste was de reden waarom ik dit eigenlijk wel eens wilde proberen. Want als we deze truien een Eucalan-badje zouden geven, en de truien dus helemaal doordrenkt waren met water, zou het wel dagen kunnen duren voordat ze droog zouden zijn. En dan kunnen ze soms best in de weg liggen.

 Herkennen jullie de eerste trui? Dat is de kabeltrui, die ik als test heb gebreid. De kabels zijn mooi open gaan staan.
Overigens, toen die trui klaar was heb ik de ontwerpster een mail gestuurd, met informatie en foto's. Ik heb nooit meer iets terug gehoord.

De tweede trui kennen jullie nog niet. Het is de tweede trui die Sanne breide. Na de eerste basistrui, die ze breide met 2 draden die ze samen hield, wilde ze zich wel eens wagen aan kleurwerk, en aan ladderback jaquard. Ze koos een patroon waarmee ze beide goed kon proberen. Ladderback jaquard is een bepaalde techniek van kleurwerk, je spint als het ware een web aan de binnenkant van de trui. Ik heb dat jaren geleden eens gedaan, maar vond het helemaal niks, en zal het nooit meer gebruiken. En Sanne? Denkt er net zo over 🤭. Waarom zo'n web maken, als je gewoon ook de draden om elkaar kunt slaan, en de draad op die manier meenemen? Tja, er zullen vast mensen zijn die het fijn vinden om het met ladderback te doen. Misschien is het een fijne techniek als je het lastig vindt om een goede draadspanning te houden. Hoe dan ook, Sanne's trui ziet er prachtig uit na de sneeuw en het blocken, kijk maar:

Ze heeft hem sindsdien al vaak gedragen, dat kun je wel zien 😉, hij is haast alwéér aan blocken toe!
Hij past niet op mijn paspop. Die is wel instelbaar, maar niet voor een tenger figuur als Sanne heeft. En natuurlijk vergeet ik iedere keer om haar te vragen model te staan 🤨, dus dan maar even zo. 

Inmiddels heeft ze haar derde trui al af!! Dit keer koos ze voor kabels breien. Nee, ze kiest niet voor de gemakkelijkste weg. Ze vindt het breien heel erg leuk, en wil bij elk project weer iets nieuws leren. En het gaat haar allemaal heel goed af, ze heeft echt een mooie hand van breien! Jullie kunnen je vast voorstellen dat het erg gezellig is, als we 's avonds allebei met een breiwerk in de hand zitten te kletsen over patronen en garens en zo meer.

De sneeuw is nu eindelijk verdwenen. Van 2 januari t/m 20 februari zag ik sneeuw als ik naar buiten keek. Donderdag 12 februari zag ik de sneeuw wegsmelten, 🎉jippie 🎉. Maar in de nacht naar vrijdag viel er weer zo'n 5-7 centimeter verse sneeuw 🥶. Het duurde ruim een week voordat ook die sneeuw weggesmolten was.
De temperatuur blijft nu eindelijk ook 's nachts boven het vriespunt, en overdag gaan we de komende dagen zelfs de dubbele cijfers in!!! 

Deze dikke truien zullen dus voorlopig wel de kast in gaan. Ik heb nog één dikke trui gebreid, die ik jullie nog niet heb laten zien. En dat was dan voorlopig de laatste die ik breide met dikke wol en dikke naalden. Het voorjaar komt eraan, tijd voor dunnere garens, en dunnere naalden. Zin in!!!

Finish it on Friday in February, deel 3

 Finish it on Friday in February, deel 3:

Laat ik maar beginnen met: ik heb dit project niet afgekregen 😂😂.

Een paar jaar geleden besloot ik om een deken te haken, die over onze bank zou komen liggen. Ik had een aantal cones met 100% wol, gekocht in een kringloopwinkel, en dat leek er prima geschikt voor. De garens hadden verschillende diktes, dus ik gebruikte 2,3 of zelfs 4 draadjes van dezelfde kleur tegelijk, zodat ik een gelijke garendikte creëerde, om deze Sunburst vierkantjes te haken. Ik houd niet van de standaard granny square, maar dit patroontje vind ik er wél leuk uitzien.

Ik ben voornamelijk een breister, maar zo af en toe heb ik zin om iets te haken. En dan haakte ik 1 of 2 vierkantjes. Op een bepaald moment heb ik 4 vierkantjes van dezelfde kleur aan elkaar gehaakt, zodat het grotere blokken werden. Maar het schoot niet erg op.

Ondertussen verhuisden we, kochten een andere bank, en de bank waar de deken voor was bedoeld belandde op een reserve slaapkamer (die wij de hobbykamer noemen.....😊).
Tja, het mag duidelijk zijn: een deken haken met allemaal Sunburst vierkantjes, dat gaat niet gebeuren. 

Wat zou ik er mee doen? Uithalen? Nou nee, dan heb ik allemaal korte draadjes, wat zou ik daar dan weer mee moeten doen? 
Een kussenhoes dan? Ja, dat leek me een beter plan. Ik ging ermee aan de slag. Ik haakte blokjes aan elkaar, haakte banden om er tussen in te doen, maar..... hm, nee, eigenlijk vind ik het helemaal niet leuk 🤭. Dat is de reden waarom dit project niet af is. 

Dit is wat ik nu heb, ik ga er tóch een dekentje van maken. Een kleintje, niet voor over een hele bank, maar gewoon eentje om in één van de mandjes van de poezen te leggen. Want onze twee tuttebollen zijn gek op dekentjes in hun mandjes! En die dekentjes moeten wel eens in de was, en gaan ook niet eeuwig mee, dus dan is het handig als er een reserve dekentje klaar ligt.

De cones met de rest van het garen gaan in de kast met garens, die komen vast wel een keer in een ander project van pas. Voor de donkergroene heb ik zelfs al een plan.

Dus, al is dit project nog niet helemaal af, ik ben toch blij dat ik het heb opgenomen in de projecten die ik deze maand wilde afmaken. Het lag er al zo lang, en ik wilde nu toch echt een beslissing nemen, wat ik ermee ging doen.
Dat zou zeker niet zijn gebeurd als ik deze Finish-serie niet had gestart.

Dit weekend komt dat dekentje wel af, en dan heb ik tóch weer een projectje af, en een doos leeg gemaakt. Dat is waar het mij uiteindelijk om te doen is, om die paar projecten die al zo lang in dozen liggen, op de één of andere manier van de naalden af te krijgen, zodat de stapel met dozen met projecten hopelijk aan het einde van de maand kleiner is (of zelfs helemaal is verdwenen).

Er volgt nog één vrijdag deze maand. En daarvoor heb ik ook een doos met een project klaar staan. Of ik die af ga krijgen? Misschien, ik zal het zien. Ik ga het er zeker bij pakken, zodra het kattendekentje af is, en dan zal ik wel zien hoever ik ben volgende week vrijdag. Desnoods werk ik daar dan ook weer wat langer aan door, maar een WIP blijft het zeker niet lang meer!

Finish it on Friday in February, deel 2

 

Vandaag de tweede editie van Finish it on Friday in February. 
Dit is een breiwerk dat ik niet zelf begon, maar in de Conora-tijd van een lezeres van mijn blog overnam, samen met wat andere breiwerken.

Het bordeauxrood vond ik wel mooi, het grijs-wit is eigenlijk niet zo mijn ding.
Dat zal een reden zijn geweest waarom het bleef liggen. Maar de grootste reden was, dat er al een begin was gemaakt aan het breiwerk. Het bestaat uit losse panden en mouwen, en alle 5 delen waren al een stukje op de pennen gezet.

Achteraf denk ik dat ik het mezelf een stuk makkelijker had kunnen maken, door alles uit te halen en opnieuw te beginnen. Maar dat deed ik dus niet 😄. Afgelopen najaar ben ik er verder aan gaan breien. Het is Intarsia breien, dus met allemaal losse bolletjes en dan heen en weer gebreid. Dat was leuk om weer eens te doen.
Zo breide ik in de 80-er jaren veel van mijn truien, meestal met van die grote kleurvakken. Zoals dit:

Dit is het patroonboekje dat erbij zat, en hieronder de pagina met het patroon:

Een A5-formaat boekje, zoals die in die tijd vaak bij bladen als Libelle en Margriet zaten. Dit patroon loopt op de achterkant van de bladzijde verder met wat tekst, en tekeningetjes van panden en mouwen, met de diverse afmetingen erbij.
Het patroon is geschreven in 3 maten, daar komt een ontwerpster nu echt niet meer mee weg 😉. Er is ook maar 1 foto bij geplaatst, dus hoe het rugpand en de hals eruit zien? Dat moest je maar ondervinden als je het zelf ging breien 🤭.
Nu moeten er van alle kanten foto's worden genomen, en bij het patroon op Ravelry worden geplaatst, anders maak je als ontwerper weinig kans dat iemand jouw patroon zal kiezen. Tja, tijden veranderen.

Ik heb geen idee van het garen, er zaten geen bolbanden bij. Het rode is een mohair, het grijze lijkt op ouderwetse sokkenwol, zoals je die nu nog altijd kunt kopen van Botter IJsselmuiden, maar het voelt veel zachter aan. De wol zat allemaal op bolletjes gewikkeld, en het grijs-witte garen was gebreid met 2 draden tegelijk (zat ook met 2 draden tegelijk op de bollen gewikkeld).

Waarom dit nu zo'n uitdaging was?
Ten eerste had de breister wat dingetjes anders gedaan dan in het patroon staat, en ze had een aantal steken opgezet tussen 2 maten in. Dat moest ik eerst goed uitzoeken, zodat ik op haar manier verder kon gaan met de kabels. 
Ten tweede, iedereen heeft een andere hand van breien. Ik moest zien uit te vinden met welke naalddikte ik verder zou kunnen breien, zonder dat er een overgang te zien zou zijn. En dat bleek nog best lastig!

Uiteindelijk gebruikte ik naald 5mm, maar dan moest ik er wel iets losser mee breien dan ik normaal gesproken doe. Het ging daardoor heel langzaam, ik breide steeds een paar toertjes tussen andere werkjes door. Maar uiteindelijk waren alle onderdelen af....... en toen bleef het alweer liggen!

Die delen aan elkaar maken vond ik vroeger altijd al een crime. Maar kom, ik gaf mijzelf even een schop onder mijn k..., want het laten liggen in een doos, dat was toch ook zonde van al het werk.

En zie hier, het is gelukt!! Alleen in het voorpand werd met 2 kleuren gebreid, de mouwen en het rugpand zijn volledig in het grijze garen gebreid.

De hals is op de foto bij het patroon verstopt achter een sjaaltje, maar blijkt heel mooi ontworpen te zijn. De kabels van de panden lopen heel mooi door in het boord, terwijl daar tegelijkertijd minderingen in worden gemaakt:

Zo'n detail wat tegenwoordig benoemd wordt als bijzonder aspect, maar "vroeger" (naar mijn idee) heel normaal was. Zo lopen de kabels op de schouders ook keurig door, wat mij heel normaal lijkt. Maar laatst zag ik een foto van een kabelvest van Sari Nordlund, toch een bekend ontwerpster. Dit is een foto van haar Book Club Cardigan:

Klik even op de foto zodat deze vergroot. Sorry, maar wat? Hoe kan dit zo'n populair patroon zijn, als de ruiten totaal niet doorlopen op de schouders??!!
Mijn moeder was coupeuse, en wees mij vaak op details, zoals ruiten in een stof, die precies moeten doorlopen, en ook patronen die op schouders moeten aansluiten. En ja, ik weet het, ik ben een Pietje Precies, maar toch vraag ik me af: ben ik nu de enige die dit storend vindt? Of denk jij er ook zo over? Ik hoor graag hoe jullie hierover denken.

Cappuccino-, Farfalle- en Fibonacci sokken

Volgens de weersverwachtingen zou in het weekend het zonnetje gaan schijnen, en zou de temperatuur wel kunnen stijgen tot 7 (ZEVEN!!) graden boven nul.
Fijn, dan zou eindelijk, eindelijk de sneeuw wegsmelten. Die lag er al sinds 2 januari, ik wilde graag weer eens de tuin eronder zien.
In plaats van zon kregen we mist 😔, en van die 7°C konden we alleen maar dromen. Maar de temperatuur kwam wél boven het vriespunt uit, en langzaam maar zeker zagen we dat de sneeuw verdween. Nu liggen er alleen nog hoopjes, daar waar de sneeuw aan de kant is geveegd. Eindelijk zijn er weer andere kleuren te zien buiten!

Ik had jullie deze garens al laten zien, waarmee ik de sokken voor de maand februari wilde gaan breien. Ik had echt moeten zoeken naar geel, want die kleur draag ik eigenlijk nooit. Er lag nog een tweedgaren van Durable Soqs, met de mooie naam Golden Olive.

De te verwerken thema's waren:
NL Sokkenbreigroep: Sock Madness
Duitse RestEndGruppe: geel (linedancekleur) en Brindisi-Italië (als tussenstop op onze reis om de wereld van Jules Verne).
Ik dacht bij Italië aan ijsjes 🍨, koffie ☕️ (ik ben gek op cappuccino)  en pasta (met name Farfalle, de pasta die op vlindertjes of strikjes lijkt 🎀). Aangezien we al genoeg ijs buiten hadden, koos ik voor de warme maaltijd en warme koffie.

Ik vond een oud bonuspatroon van Sock Madness, met streepjes volgens de rij van Fibonacci (voor uitleg daarover: lees even mijn berichtje van 2 februari terug).
Dat patroon wilde ik gebruiken als achtergrond. De bruine garens die ik ervoor gebruikte, symboliseren de koffie/cappuccino. Ik maakte nog een restje groene Durable Soqs op (breide er, toepasselijk, het koffieboontje mee in de boorden, en gebruikte een klein beetje in de voeten), en toen had ik best saaie sokken 🤭:

Volgens het patroon wordt de hiel er achteraf in gemaakt. Als je goed kijkt op de foto hierboven zie je in het lichtbruine deel een groen streepje (klik even op de foto om hem te vergroten). Dat was een hulpdraadje. Later pak je aan weerskanten de steken op, en verwijdert dat draadje. Daarna brei je de hiel, op dezelfde manier als je een teen breit (als je breit van been naar teen). Je sluit het met de Kitchener stitch.
In dit geval vond ik het wel handig, zo'n hiel achteraf, omdat ik nu eerst de rest van de sokken kon breien, en dan de kleur van de hielen kon laten afhangen van de hoeveelheid garen die ik nog overhad.

Met het gele garen wilde ik de pasta toevoegen aan mijn sokken. Maar eigenlijk vond ik het best saai, er zomaar wat strikjes op te mazen. Dat kon leuker!!
Ik maakte strikjes er los bovenop! Heel eenvoudig om te maken hoor, eens zien of ik het simpel kan uitleggen.
Je plaatst 2 naaldjes in de lengte van de sokken, een paar steken bij elkaar vandaan. Hoe verder van elkaar af, hoe groter de strik wordt.
Ik gebruikte 2 maasnaalden, kijk zo:

Daar midden tussenin een draadje omhoog laten komen, en dan steeds over de maasnaald leggen, er onderdoor halen, en dan aan de andere kant hetzelfde. Ik deed dat 6 keer. Dan het draadje weer naar binnen steken, en vervolgens 2 keer weer omhoog, om de draadjes heen wikkelen, en weer de draad naar binnen. Afhechten en klaar!

En dan krijg je dit:

Hier had ik inmiddels de steekjes voor de hiel op de naald gezet. Ik had ruim voldoende geel garen over om ook de hielen daarmee te breien, dat zou de sokken nog wat vrolijker maken.

Terwijl ik vrijdagavond naar de openingsceremonie van de Olympische Winterspelen keek, breide ik de hielen in mijn sokken. En ondertussen vroeg ik me af waarom ik nou totaal niet aan de O.S. had gedacht, bij het thema Italië. Ik had dan bijvoorbeeld schaatsen kunnen inbreien, of een skiër, snowboarder of kunstrijdster op de schaats of.... nou ja, heel veel leuke figuurtjes waren mogelijk geweest.
Maar, eerlijk is eerlijk, ik ben de kou meer dan zat, dus ik had gewoon meer zin in warme koffie, en warme pasta dan in kou en ijs 😄.

Oh ja, natuurlijk ook nog even hoe ze zijn geworden:

Op de foto ogen ze wat ruim boven de hiel, maar ik heb er geen last van, de sokken zitten prima aan mijn voeten.

Naast het groene garen ging ook de Drops Flora (lichtbruin) helemaal op. 

Van de donkerbruine Drops Fabel is nog 3 gram overgebleven, en met het gele Durable Soqs Tweed, wat de kleur van de maand was, ben ik te zuinig geweest 🤭, want ik heb 11 gram gebruikt, en nog 9 gram over.

Ik maakte de strikjes bewust niet op de voeten, want dat zou ik beslist voelen, niet fijn. Bovendien ook niet heel praktisch in schoenen, dan worden de strikjes geplet. Ach, ik ben nu vooral thuis, nee niet vooral, ik ben alleen maar thuis, en ik kan prima met deze sokken in mijn pantoffels, dus ze zijn praktisch genoeg.
Maar ze zijn vooral even een vrolijke noot, in een trieste wereld om ons heen.

Finish it on Friday in February

Finish it on Friday in February. Wat is dat nu weer voor titel van je blogje Anja?

Nou, dat zal ik jullie vertellen. Ik heb een aantal handwerkjes liggen, die al (heel) lange tijd wachten om afgemaakt te worden. Uit mijn hoofd gezegd heb ik er vier.
Ik bedacht me dat ik me daar nu eerst maar eens op moest richten.

Vier werkjes afmaken, op vier vrijdagen in de maand februari.
In het Engels klinkt het leuker, omdat het dan allemaal met dezelfde letter begint 😉.

Vandaag laat ik jullie het eerste werkje zien (wat ik overigens wel op vrijdag laat zien, maar gisteren al heb gemaakt, terwijl de sneeuw naar beneden dwarrelde 🌨️).

Dit borduurwerkje heb ik gemaakt in ..... 2018! Ja, wie wat bewaart die heeft wat 🤭. Het patroontje stond in een Ariadne uit 1991. Ik wist in 2018 natuurlijk nog niet in wat voor soort huis ik zou gaan wonen, maar ik hoopte dat het wel ergens een plekje zou krijgen. Maar nu lag het er nog steeds, niet ingelijst, zomaar in een mandje met borduurgaren en -stramien.

De doos is een theedoos die ik ooit in een kringloopwinkel kocht. 
Geen theezakjes in de doos, wij drinken graag "losse thee".
Nee, ik bewaar er mijn washi-tape in. Handig allemaal bij elkaar.

Het borduurwerkje en de doos zijn niet bij elkaar uitgezocht en gemaakt, maar ze passen qua formaat wel goed bij elkaar. Ik heb karton op maat geknipt, het borduurwerk gestreken en om het karton gelegd en vastgenaaid.
(Jippie dat ik nog een reis-strijkijzertje in de kast heb staan, die weegt amper iets, en kan ik optillen, mijn stoomstrijkijzer is echt te zwaar).

Daarna een mooi stofje en lintje uitgekozen (ja, we hebben meer dan alleen bolletjes wol op voorraad 😄). Ik werkte de achterkant van het karton af met het stofje, zodat het ook netjes is als je het deksel open doet. 

Dat vast naaien deed ik niet heel netjes, want er kwam nog een leuk lintje overheen, wat ik er dan wél netjes op wilde naaien....... argh, dat past niet!! Het borduurwerkje, het karton en het afwerkstofje passen precies mooi in het deksel van de doos, achter het glas. Het deksel kan gewoon dicht. Tussen het glas in het deksel en de randjes van de vakjes was daar precies genoeg ruimte voor. Maar, als ik er nu nog een lintje op ga naaien, ook al is dat nog zo dun, maakt dat het samen net te dik, waardoor het deksel een beetje blijft open staan. Had ik dat nu maar vooraf doorgehad, dan had ik het stofje binnenin er veel netter aan genaaid. Nou ja, het is wat het is, misschien ga ik nog wel eens in een gekke bui de steekjes vervangen door een mooi genaaid randje, maar voor nu vonden mijn fibro-handjes dat ik wel weer genoeg had "geprutst". En als de doos op mijn werktafel/bureau staat, ziet 'ie er best leuk uit:

Het was woensdag trouwens wel weer Nederland op z'n smalst!! Ik las veel berichtjes in de trant van "ik woon in het westen van het land, en werd al om half 5 gewekt door dat stomme NL Alert, wat helemaal niet voor mij geldt". Uh nee, het NL Alert kwam om half 7, bij mensen die in de betreffende regio wonen. Wat jij ontving was waarschijnlijk afkomstig van het KNMI, en tja, dan heb je toch echt zelf die app geïnstalleerd en niet goed ingesteld over welke regio jij berichten wilt ontvangen. 

Overigens, dat NL Alert was vooral een oproep om niet op pad te gaan, als dat niet strikt noodzakelijk was, om op die manier zoveel mogelijk ongelukken te voorkomen, zodat de beschikbare ambulances alleen hoefden worden ingezet voor echte levensbedreigende situaties. Want ja, die ambulances hadden ook geen grip op de weg! En het ambulancepersoneel moest toch op pad, levens redden.

Ik zag een buurman zijn hondje uitlaten. Het arme beestje leek net Bambi op het ijs, de pootjes gleden alle kanten op. Gauw de behoefte doen, en weer terug in huis.
De lokale winkels lieten op social media weten dat ze die dag de deuren gesloten hielden, voor de veiligheid van personeel en klanten 👍. Ik had dinsdag geprobeerd mijn bezorging van Jumbo te annuleren of te verplaatsen naar een latere datum, maar dat ging niet. Ik ontving een sms dat de bezorgers tot nader order niet op pad zouden gaan, helemaal prima. Maar om kwart voor 2, terwijl code rood nog van kracht was, stopte het Jumbo busje hier voor de deur, en kwam de bezorgster, al glibberend en glijend over de dikke ijzel-laag, mijn boodschappen brengen. Ik heb via de app Jumbo even netjes maar duidelijk gemeld wat ik daarvan vond. En ik ontving een vriendelijk antwoord, men ging dit zeker meenemen in de evaluatie over deze dag. Laten we hopen dat ervan wordt geleerd, want hoe moeilijk is het nou helemaal: ga niet op pad want de ambulances moeten beschikbaar blijven voor levensreddende acties, niet voor glij-partijen als gevolg van ijzel!

Zomers breiwerk tijdens NL Alert vanwege ijzel

 Toen vanmorgen om half 7 het NL Alert binnenkwam, was het relatief rustig op de weg langs ons huis. Normaal gesproken rijden er rond die tijd heel veel bedrijfswagens, busjes van bouwondernemingen, nu reden er alleen personenauto's.

Omdat het ziekenhuis een paar kilometer verderop is, kan ik me zo voorstellen dat dat medisch personeel was, onderweg naar het werk. Patiëntenzorg gaat natuurlijk wel door, ook als alle afspraken op de polikliniek zijn afgezegd. Er waren ook nu weer medewerkers die de nacht in het ziekenhuis hadden doorgebracht, om zo zeker te zijn dat ze op tijd hun dienst konden beginnen. Mooi! De afgelopen maand zijn er veel van dat soorten aanpassingen gedaan, waar mensen in de rest van het land waarschijnlijk helemaal niets van hebben meegekregen. Tja, iets met nuchtere noordelingen, niet zeuren, niet over praten, maar gewoon je gezonde verstand gebruiken en je aanpassen. Ik houd van die nuchterheid.

In het zuiden van het land zijn de weersverwachtingen heel anders, met temperaturen die boven de 10 °C kunnen komen, haast lente-achtig. 
En dus dacht Willy uit het Limburgse Reuver (Hobbyklets-met-Willy): Kom, ik ga vandaag een meebrei-feestje starten voor een zomertruitje 😄.

Aanvankelijk waren de "regels" me niet helemaal duidelijk.
De kleuren moesten rood, geel en/of groen zijn, aanvankelijk moesten er slipsteken in voorkomen, maar later waren blokjes of streepjes ook akkoord. Mensen die haar filmpjes ook kijken denken nu: op z'n Willy's 😂, want wat als rok begon werd een kussen, een trui wordt een vest, en zo verandert Willy vaak tijdens het breien haar project.
Het zou in dit geval om een topdown, raglan zomertruitje gaan. 
Vorig jaar deed ze haar eerste meebrei-project, de Tour de Vest: een vest breien tijdens de Tour de France, waarbij zij dan mensen zou helpen met hoe je moet berekenen hoeveel steken je moet opzetten, hoe je dat verdeelt over panden en mouwen, hoe je de raglan breit en ga zo maar door.
Leuk, ik deed toen ook mee, vooral met het doel veel restjes weg te breien (er werd met erg dikke naalden gebreid, dus een paar garens samen houden ging prima).

Deze keer dus een zomertruitje. Maar vaste lezers hier weten wel dat ik een koukleum ben. Korte mouwen, daar ga ik eens over nadenken als de temperatuur boven de 25 °C komt, en ik draag het dan pas boven de 30 °C 😂😂😂.
En bij die temperaturen kies ik dan toch liever voor een katoenen t-shirtje, dat je na het dragen direct in de wasmachine gooit, dan een wollen shirtje.

Willy kwam er vooraf niet goed uit hoe ze nu haar patroontje met slipsteken moest combineren met de raglan, dus achter de schermen dacht ik met haar mee, breide een proeflapje, schreef haar hoe ze e.e.a. zou kunnen doen. Tja, dat vind ik nu eenmaal leuk om te doen, ontwerpers helpen als ze een patroontje bedenken en ergens vastlopen. Toch een soort testbreitje zeg maar 😉.

Dus terwijl het dagelijks leven hier stil ligt door de winterse weersomstandigheden, keek ik eens in de kast of ik toch niet garens had liggen om mee te kunnen doen. Rood? Nee, heb ik niet en past ook totaal niet bij mij (m.u.v. bordeauxrood).
Geel? Nee, geel ook eigenlijk niet, het was met de sokken voor februari ook al lastig geweest om een geel wolletje in mijn voorraad te vinden.

Maar.... er liggen 2 mooie strengen Järbo Merino Raggi, eentje in geel en eentje in groen! Hele lichte pasteltinten, gekregen van Eddna in de Mystery Bag. Kleurtjes die me in de winter bleek maken, maar met een beetje zomers kleurtje me wél goed staan.
Inmiddels is dat garen uit de collectie, dus niet meer bij te bestellen om er een trui of vest met lange mouwen van te kunnen breien.

Zou ik daar een zomertruitje van kunnen breien? Ja natuurlijk zou dat kunnen, de vraag was meer "zou ik het dan ook dragen?".
Misschien toch maar combineren met andere garens, zodat het wel een luchtig, zomers truitje wordt, maar met lange mouwen? 

In die Mystery Bag zaten ook veel bollen Bambu Raggi. Zoals de naam al doet vermoeden, daar zit bamboe in (25%), wat het garen wat luchtiger maakt.
Het is een sokgaren, maar dat is de Merino Raggi ook. In beide zit 25% polyamide, de rest is wol. 

Er zit o.a. een lichtgeel bij, en 2 bollen off white. Zou dat genoeg voor een zomers truitje met lange mouw? Ik ga binnenkort maar eens een proeflapje breien, zien of deze garens goed samen gaan (er zit een klein verschil in dikte). En dan berekenen of ik er genoeg aan heb. 
Nee, ik zet vandaag nog niet het meebrei-truitje op, ik breide lekker aan mijn sokken, terwijl ik gezellig keek naar haar live. Elke woensdagochtend om half 10 gaat ze live. Misschien ook iets voor jou?

De Jumbo zou vanmiddag boodschappen komen brengen, maar dat is tot nader order uitgesteld. Gelukkig, ik zou niet willen dat iemand met deze gladheid voor mij op pad gaat. Gisteren had ik al gekeken of ik de bestelling niet kon annuleren of verplaatsen naar een andere dag, maar dat was niet mogelijk. We hebben genoeg in huis, dat komt wel goed, we blijven veilig binnen!

Februari sokken: Sock Madness, geel, en Brindisi in Italië

 Ik leg mijzelf dit jaar geen verplichtingen op bij het breien, maar wil wel proberen om elke maand mee te doen aan thema's bij het sokken breien.
Op Ravelry heeft de Nederlandstalige Sokken Breien groep als thema voor februari Sock Madness. In de Duitstalige RestEndGruppe, waar gebreid wordt met restjes garen, zijn er 2 thema's: de kleur (deze maand geel) en de bestemming in Jules Verne's Reis om de wereld (in februari gaan we naar Brindisi, in Italië).

Mijn idee is om elke maand die 3 thema's te combineren in 1 paar sokken.
Ik vind het wel een leuke creatieve uitdaging, maar als ik een maand inspiratieloos ben, of geen zin heb, zal ik die maand gewoon overslaan.

Okay, geel..... die kleur gebruik ik zelden, maar ik vond toch een restje Durable Soqs Tweed (kleur Golden Olive). 
Sock Madness patroon: geen van de patronen die ik eerder heb gebreid tijdens deelname aan de Sock Madness leent zich om patroontjes in te breien, dus ik ging op Ravelry op zoek, en vond het patroon van de Fibonacci sokken.
Voor wie dit niet kent, de rij van Fibonacci bestaat uit cijfers. Je telt steeds de 2 voorgaande cijfers bij elkaar op, om tot het volgende cijfer te komen. Je begint bij nul, dan volgt 1; 0+1=1. Dan krijg je 0,1,1. Nu tel je 1+1 op, dat is 2. Daarna 1+2=3 enzovoorts. De rij is 0,1,1,2,3,5,8,13,21,34,55,89 enz.
En dat staat in dit sokkenpatroon voor het aantal strepen die je breit in een bepaalde kleur. Hm, handig, zo kan ik diverse restjes gebruiken in de achtergrond.
En dan de bestemming Brindisi. Bij Italië denk ik toch gelijk aan ijs 🍨, cappuccino ☕️ en pasta. Dus ik zou ijsjes kunnen inbreien, of kopjes koffie. Maar ja, de vorige maand koos ik bij Londen al voor thee, dan wordt koffie wat afgezaagd.
Wat te denken van pasta? Sanne kwam met spaghetti als suggestie, dan zou ik gele sliertjes over de sokken kunnen breien. Of Farfalle 🎀🎀🎀. Ja, dat vind ik leuk, strikjes- of vlinderpasta, dan kan ik gele strikjes inbreien, om zo de Farfalle na te bootsen!!

Op Pinterest een teltekening voor een strikje opgezocht. Het wil even niet om die hier te plaatsen, maar jullie gaan het vanzelf wel zien. Eerst nog even de laatste toertjes aan mijn rozentrui breien, en dan kan ik daarna aan de slag met de sokken.

En die witte achtergrond bij de foto? Gewoon het plankje met de garens in de sneeuw leggen, want dat ligt hier nog volop!