Kou en sneeuw

 Donderdag had ik een proeflapje gebreid, met de garens die ik jullie vrijdag liet zien. Ik wist zodoende met welke naalddikte ik wilde gaan breien, en de naald en garens lagen vrijdag klaar om aan de slag te gaan.

😂😂 Ja, ik lach mezelf maar even hartelijk uit. Soms ben ik een té grote optimist! Want hoe had ik gedacht dat ik vrijdag zou kunnen breien??!! Was er niet vanaf donderdagavond een sneeuwstorm voorspeld? En was mijn lijf niet al een week lang boos omdat er sneeuw viel?

Natuurlijk ging dat niet! Er ging helemaal niets! 

Het was een dag van liggen, naar buiten staren (waar behalve de sneeuw weinig was te zien, want er reed amper verkeer en iedereen bleef binnen). Weten dat er nog een heel koud weekend zou volgen, maar dat het zou gaan stoppen met sneeuwen. En dat ná het weekend de dooi zou intreden, en de sneeuw zou gaan verdwijnen. Yes, nog even 2 dagen doorkomen, en dan wordt het beter!
Had ik al gezegd dat ik een optimist ben 😂??

Er is een reden waarom ik nooit op wintersport ben geweest. Iets met sneeuw, waar mijn lichaam heftig tegen protesteert, in de vorm van heel onrustige pijn, van top tot teen. Ja, dat onrustige is lastig uitleggen aan iemand die dat zelf nooit heeft gevoeld. Maar het woelt en krioelt door het lijf zeg maar.

Zaterdag bleef het gelukkig droog, en het zonnetje liet zich zelfs zien.
Ijspegels vielen van de dakrand, sneeuw gleed naar beneden vanaf het dak. 

Vandaag scheen opnieuw de zon, en kwam de pijn langzaam aan tot rust. 

Breien ging nog niet, maar uithalen wel 😄:

Ik had de trui een week weggelegd, even nadenken wat ik wilde doen. In eerste instantie was ik geneigd de hele trui uit te halen. Maar ik vind de garens en kleuren mooi combineren, en de trui is ongelooflijk zacht en warm. Dus nu ga ik hem proberen aan te passen, zodat 'ie me beter bevalt.

Het lijf uitgehaald tot net voorbij het splitsen van de mouwen. Ik wil dat deel opnieuw breien, en dan aan de zijkanten niet de verticale raglanstreep laten doorlopen, maar juist de horizontale blauwe banen laten doorlopen.

En ik wil in de zijnaden wat steekjes meerderen, zodat de trui een beetje een A-lijn krijgt. Daarna volgt de echte uitdaging, de neklijn passend maken.

Ook al scheen dit weekend het zonnetje, die had niet genoeg kracht om de sneeuw te doen smelten. Dit was de buitentemperatuur vanochtend om 9 uur 🥶 (ik zag later pas dat de foto niet zo scherp is, maar duidelijk genoeg toch):

Toen ik een half uurtje later op weeronline keek, las ik dat het op dat moment bij ons zelfs -13 graden zou zijn. Tja, wat was het nou? Geen idee, ik had er niet eerder aan gedacht om te zien wat de buitentemperatuur was. Het was koud, zullen we maar zeggen.

Foto's van de ongetwijfeld mooie tafereeltjes in de besneeuwde tuin heb ik niet gemaakt. Ik ging, tot de sneeuw kwam, elke dag naar buiten. Jas aan, schoenen aan, krukken mee, en dan zien of ik na 1-2 meter alweer moest omdraaien, of dat ik wat meer meters kon maken die dag. Maar met sneeuw durfde ik dat niet aan, de krukken glijden op sneeuw gemakkelijk weg, en dan lig ik onderuit.
Ik heb alleen wat foto's genomen vanuit een raam. Zoals deze hieronder. Je ziet een gedeelte van de picknickbank, en zoals je ziet, viel hier een flink pak sneeuw. Mooi hè, hoe de wind rondingen heeft gemaakt. 

Maar hoe mooi het ook allemaal is, ik ben zo blij dat er geen sneeuw meer valt!!
Het is pas 12 januari, dus het duurt nog 10 weken voordat officieel de lente begint.
En ook daarna is sneeuwval niet uitgesloten. Maar ik droom al van de lente. En ga ondertussen eens berekenen hoe ik mijn wintertrui passend kan maken 😊.